• U bevindt zich hier:
• home
• »
• nieuws

Lofzang over Twenterand

Na de laatste bocht wordt eindelijk het verweerde rieten dak van het kleine gezellige boerderijtje zichtbaar. De gelijkenis met de foto's op internet is treffend; we zijn er helemaal klaar voor. Dit zal voor deze week ons thuis zijn. Voorzichtig parkeren we de bus voor het huisje, met de schuifdeur aan de goeie kant zodat we in up-tempo onze bagage naar binnen kunnen slepen en we eindelijk kunnen beginnen aan onze welverdiende vakantie!

 Wauw, wat een ruimte om de boerderij, een heerlijke tuin met bloeiende heesters omsluit het geheel en het is hier zalig stil. Heel in de verte hoor je even het suizen van autobanden op het hete asfalt. Maar de fluitende vogels zijn voor een week lang onze muziekinstallatie en samen met de zoemende bijen zullen ze ons gehoor strelen.

Nadat we ook binnen alles bekeken en in gereedheid hebben gebracht, wordt het Twentse water opgezet voor een lekkere kop koffie. Straks eerst een heerlijke krentewegge kopen voor bij de avondkoffie. Zo hoort dat! Achterover in onze luie stoel begint het Grote Genieten.

Wat hebben we er de laatste weken naar uitgekeken. Vakantie. Even los van de sleur, van de drukte, van het werk en de kerk. Even afstand nemen van alles wat bij je gewone leven hoort. Het ritme van alledag waar je, zonder het te beseffen, in cadans op meegaat. Zo mijmerend zie ik op de versgeplukte zonnebloem op de buitentafel een bij neerstrijken die zich verlekkerd aan de nectar. Van de ene drop zoetigheid naar de andere. Al zoemend en slurpend zit hij daar zeker een kwartier lang. Dat is leven...het beestje laat me zien hoe het eigenlijk hoort. Mwah, zo hou ik het hier wel weken vol.

De volgende dag worden de fietsen in gereedheid gebracht. Wat is Twente een mooie streek om te fietsen. Ruimte, rust, een glooiend landschap met zoveel schakeringen van groene bossen, afgewisseld met de wuivende korenvelden terwijl dit alles afsteekt tegen de staalblauwe hemel. Hier en daar zie je nog ouderwets de korenschoven tegen elkaar aanstaan. Als een plaatje uit het boek van Anton Pieck.

Wat is het dan goed om neer te stijken op een terrasje voor een lekker kop koffie. De vriendelijkheid van de horecamedewerker lijkt verweven te zijn met het landschap. Alles ademt de sfeer van een tijd dat het leven in een lagere versnelling stond. Na de koffie en een vriendelijk zwaai vanaf het terras, gaat de reis verder door het landschap. Een krinkelend beekje meandert dwars door de met klaprozen begroeide waterkant en neemt ons mee over het zandpad, dat naast het water ontstaan is, doordat mensen jarenlang geploeterd hebben om een kortere weg naar huis te vinden. Dit is het echte Leven

Zo ontvouwen de dagen zich stuk voor stuk en voelen we ons de welwillende toerist, die alle mogelijkheden aangrijpt om op een lekkere rustige manier te genieten van cultuur en landschap.B.v. het heerlijk picknicken op een vriendelijk bankje tegenover een weiland met roodbonte koeien. Lekker koesteren in de Twentse avondzon.

Dan ineens begint er ergens diep van binnen iets te knagen. Een onbestemd gevoel waarmee je niet goed raad weet. Je hebt vakantie. Je hebt het fijn. En toch...langzaam druppelen gedachten van thuis als foto's bij je binnen. Eerst eentje. Dan nog een. En langzaam aan meer. Ineens is het klaar en duidelijk. Hoe fijn het ook is, er is geen betere plaats om te zijn dan thuis. Oei, nog even volhouden....maar de zon lijkt ineens niet meer zo warm te schijnen, het gras is wat minder groen en de korenschoven lijken omgevallen te zijn. Twente is prachtig, maar niets kan wedijveren met thuis.